Ο Έντουαρντ Σβύτσερ (1874–1943) ήταν κλασικός φιλόλογος και γλωσσολόγος, ο οποίος ασχολήθηκε κυρίως με τη μελέτη της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας και, μέσα από αυτήν, με τη νεοελληνική γλώσσα.
Μετά τις σπουδές του στην κλασική φιλολογία και τη συγκριτική γλωσσολογία στη Ζυρίχη και στη Λειψία, ο Σβίτσερ εργάστηκε αρχικά ως δάσκαλος σε καντονιακό σχολείο στο Σόλοτουρν, από το 1909 ως Kαθηγητής Συγκριτικής Ινδοευρωπαϊκής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, την περίοδο 1927–1932 στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και από το 1932 στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Στο πλαίσιο των γλωσσολογικών του ερευνών, ο Σβύτσερ ασχολήθηκε επίσης με τα νέα ελληνικά. Έτσι ανέλαβε, μεταξύ άλλων, την τελική επιμέλεια των Neugriechischen Dialekttexte (Κειμένων σε νεοελληνικές διαλέκτους), τα οποία είχαν καταγραφεί από τον Άουγκουστ Χάιζενμπεργκ στο Γκέρλιτς το 1917 κι έπειτα μεταγραφεί και μεταφραστεί στα γερμανικά από τον Ιωάννη Καλιτσουνάκη. Για τη συμβολή του στην έρευνα της ελληνικής γλώσσας, ο Σβύτσερ αναγορεύτηκε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1937 και του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
μετάφραση από τα γερμανικά: Συντακτική ομάδα ComDeG
